Het blauwe goud
Eerst leek het een nadeel: zelf een compleet nieuwe techniek ontwikkelen waarmee je zout water zoet kunt maken. Maar het bleek een geweldige kans voor vier Geldropse scholieren. Met hun installatie willen ze mensen die het hard nodig hebben de juiste middelen bieden tegen een lage prijs.
- Frederique Baas, Duko Bruijstens, Fons Mentink en Michiel Roelofs.
Op de vraag of ze gaan winnen antwoorden ze alle vier stellig ja. Frederique Baas, Duko Bruijstens, Fons Mentink en Michiel Roelofs hebben al het gevoel dat ze hebben gewonnen nog voordat de beslissende Imagine-finale moet beginnen. Het is zo gaaf om bovenop een nieuwe techniek te zitten. Wij presenteren echt een compleet nieuwe methode. Dankzij de nodige bluf en door gewoon met iedereen contact te zoeken die mogelijk kon helpen, zaten de scholieren van het Geldropse Strabrecht College middenin turbulente ontwikkelingen. Ze willen zout water zoet maken zodat mensen het kunnen gebruiken voor irrigatie van landbouwgrond. Om te beginnen in Peru, omdat hun plannen daar goed te realiseren zijn. Maar uiteindelijk is met hun ontziltingsinstallatie de hele wereld te veroveren. Een topplan vinden ze zelf, bruikbaar water is immers overal levensbehoefte nummer één. Daarom doopten ze hun plan 'El oro Azul', Spaans voor het blauwe goud. Tijdens de Imagine-practicumdag hadden ze geleerd hoe je door middel van verdamping van zoutwaterdruppels het zout kunt onttrekken aan water. Maar telkens één druppel bewerken, dat schiet niet op.
Positief geladen water
Daarom bedacht de werkgroep een toepassing van twee platen vol met gaatjes die een heleboel druppels tegelijk kunnen verwerken. Hoewel de VWO-ers bijna allemaal techniek in hun pakket op school hebben, is zelf zo’n apparaat ontwikkelen nogal ingewikkeld. "Daarom hebben we het bedrijf CCM benaderd en daar waren ze heel enthousiast over onze plannen en wilden ze ons graag helpen", vertelt Fons. "Samen met de mensen daar hebben we een prototype ontwikkeld. We voelen ons vereerd dat we zo dichtbij de ontwikkeling van een nieuwe techniek zitten." De kennismarkt van Imagine was een handige plek om advies te krijgen en te weten te komen met wie je contact moet leggen. De ene na de andere e-mail hebben ze vervolgens verstuurd: naar het Ministerie van Landbouw, de Haven van Rotterdam en Schiphol en er ligt nu zelfs een brief in het Spaans bij de universiteit van Lima in Peru. Jan Marijnissen - nee niet de politicus maar wetenschapper aan de Technische Universiteit Delft - was ook al zo enthousiast en liet de werkgroep een dag los in zijn lab. Een erg leerzame ervaring waardoor de theorie tot leven kwam.
Praatgraag
Michiel legt uit hoe je met magnetische velden en elektrische lading zout water kunt omtoveren in zoet water, je trekt in feite de positief en negatief geladen waterdeeltjes uit elkaar. Michiel is de praatgraag van de vier. "Ja, hij praat wel erg veel en soms komt hij te laat", grinnikt Fons. Maar de samenwerking binnen de groep was prima. "Iedereen staat open voor ideeën en we hebben alles wel tien keer doorgesproken om zeker te weten of we de goede kant op gingen. We zijn zelf erg kritisch en staan open voor de kritiek van onze begeleider en andere mensen. Want hoe langer we bezig waren en onderzochten, des te meer we zelf overtuigd raakten van de haalbaarheid van ons plan. Maar als buitenstaanders dat niet zouden zijn, is er toch iets mis." De hoofdprijs van Imagine die bestaat uit geld en begeleiding om de zelfbedachte plannen ook echt te gaan uitvoeren, ging aan 'El oro Azul' voorbij. Wie weet zijn ze zelf zo brutaal om op eigen houtje verder te gaan."
Tekst: Maartje de Gruyter, Fotografie: Charles Borsboom
