Auto van bamboevezels
Het dashboard in een auto maken van bamboe? Klinkt nogal retro. Maar het kan echt. Hoewel autorijden de CO2 uitstoot niet bepaald verminderd, kan je een auto wel bouwen met duurzaam materiaal. Door bijvoorbeeld kunststof glasvezels te vervangen door bamboevezels, een organische grondstof.
- Ruben, Reinier, IJsbrand en Florijn.
In China zijn mensen bekend met bamboe, het schiet er met scheuten tegelijk uit de grond. In de centraal gelegen provincie Sichuan bestaat al een levendige auto-industrie. Als je daar bamboe kweekt die de auto-industrie kan gebruiken om een kunststof van te maken, kan je goede zaken doen. Want de met bamboevezels vervaardigde kunststof, kan je bijvoorbeeld gebruiken voor een auto-interieur. Een slim plan van vier Amersfoortse jongens die niet van zielig maar van zakelijk houden. Als in hun plan het transport van de gedroogde bamboe niet per vrachtwagen maar volledig per schip over de Yangtze-rivier was gepland, hadden ze misschien de finale wel gewonnen. Hun antwoord op deze vraag kwam snel en in vloeiend Engels vanaf het podium na hun presentatie. Maar dat was blijkbaar niet bevredigend genoeg voor de jury. Terwijl de mannen juist zo economisch hadden gekozen om de gedroogde bamboe naar een versnippermachine te vervoeren en zo de kosten van hun project te drukken. Zelf zo’n machine aanschaffen zou te duur zijn. Het budget wilden ze besteden aan een efficiënte organisatie die volledig autonoom door de plaatselijke bevolking gerund zou kunnen worden.
Zakelijk helpen
Gaat het er alsnog van komen, ondanks dat ze de finale niet hebben gewonnen? "Ik wil sowieso ontwikkelingswerk gaan doen", vertelt Ruben de Nie. Zijn reis naar Costa Rica is al gepland, na zijn VWO-examen dit jaar aan ‘t Atrium in Amersfoort. Teamgenoot IJsbrand den Rooijen overweegt deelname aan een medisch project in Nepal voordat hij aan zijn studie geneeskunde begint. Compassie genoeg dus bij deze mannen met de minder bedeelde medemens in de wereld. Toch kozen ze er samen met hun teamgenoten Florijn de Graaf en Reinier Verhoog voor om bovenal een commercieel interessant businessplan op te stellen voor Imagine. "We voelen niets voor een plan vol oneliners over hongerige kinderen. Natuurlijk bedenk je zo’n plan vanuit een ideologische gedachte. Maar het moet vooral ook realistisch zijn, ons bamboebedrijfje moet blijven bestaan in de toekomst en kunnen groeien. Daarmee kan je pas echt helpen."
Chinese stokjes
Ze kozen voor een combinatie van sociaal en economisch verantwoord ondernemen. Bamboe is een plant waarvan Chinezen grif gebruik maken voor eetstokjes en meubels. Door een vertrouwd product als bamboe te gaan kweken, creëert het plan niet alleen werkgelegenheid, omzet en hopelijk winst. Maar wordt ook rekening gehouden met belangrijke tradities voor de mensen daar. Zo zullen de medewerkers gemotiveerd meewerken en profiteren, is het idee. Ondertussen maken ze gebruik van de economische vooruitgang waar het land midden in zit. "Steeds meer auto’s waar we in de Westerse wereld mee rondrijden, worden in China gemaakt. De auto-industrie is klaar voor de slag naar duurzaamheid en begint over te stappen naar organische materialen. De prijs ervan is gelijk aan die van chemische alternatieven. En onderdelen gemaakt met bamboevezels zijn wel iets zachter, maar voor een dashboardkastje of een bumper is dat niet erg, daarbij is de kreukelzone juist belangrijk."
Middagje bieb
Ruben, Reinier, IJsbrand en Florijn wisten tot voor kort niets van dit soort details, interesse in techniek hadden ze al wel volop. Door uitgebreid onderzoek voor hun businessplan zijn ze inmiddels helemaal ingevoerd in vezels, composieten en bamboe-oogst. Florijn: "Aan het begin was het wel moeilijk, we moesten kiezen wat we zouden doen met het onderzoek van Bob Ursem van de Technische Universiteit Delft. Maar na een middag hele dikke boeken doorpluizen in de universiteitsbibliotheek in Delft, wisten we vrij snel welke kant we op wilden met ons plan. Het was leuk om van begin tot eind helemaal zelf te bedenken, je mag het plan echt zelf maken."
Tekst: Maartje de Gruyter, Fotografie: Charles Borsboom
